Z tolerancją nam do twarzy – rozstrzygnięcie ogólnopolskiego konkursu dla nauczycieli

We wrześniu wspólnie z Anną Konarzewską, autorką bloga Być nauczycielem…, otworzyłyśmy Ogólnopolski Konkurs dla Nauczycieli pod hasłem „Z tolerancją nam do twarzy”. Konkurs polegał na stworzeniu autorskiego pomysłu na zajęcia wychowawcze o tematyce szeroko pojętej tolerancji. Przygotowaną przez siebie lekcję należało przeprowadzić w swojej szkole, aby efekty pracy przedstawić w sprawozdaniu.

Dziękujemy za wszystkie przesłane scenariusze i pomysły na lekcje. Wybór nie był prosty. Mamy wspaniałych nauczycieli w Polsce. Postanowiłyśmy wyróżnić dwa konspekty. Uwaga, uwaga… To zwycięzcy:

* Marika Szmaj ze Szkoły Podstawowej w Masanowie 

oraz

* Krzysztof Grala z IV LO im. Marii Skłodowskiej- Curie w Chorzowie.

Jeszcze raz serdecznie gratulujemy wszystkim nauczycielom odwagi i kreatywności.

Główną nagrodą jest publikacja wyróżnionych pomysłów na blogach „Być nauczycielem” oraz „Frau Buda”. Nagrody książkowe wyślemy pocztą.

Dziś zaprezentujemy konspekt pani Mariki, a za tydzień zamieścimy na blogach scenariusz pana Krzysztofa.

Anna Konarzewska i Magdalena Buda


  Temat: Z tolerancją nam do twarzy…

  1. Cele ogólne:

– uwrażliwienie na problem tolerancji,

– wyrabianie poczucia empatii,

– zrozumienie, że niepełnosprawność nie jest ograniczeniem, tylko przeszkodą w dążeniu do celu i realizacji marzeń,

– wczucie się w sytuację osób niepełnosprawnych.

  1. Cele szczegółowe:

– wie, czym jest tolerancja,

– potrafi rozróżnić zachowania społecznie akceptowalne oraz te, których akceptować nie należy,

– rozumie potrzeby osób niepełnosprawnych,

– wie, że osoby niepełnosprawną, mogą spełniać się tak samo jak osoby zdrowe,

– potrafi okazać empatię.

  1. Metody pracy:

– burza mózgów,

– pokazowa,

– praktycznego działania.

  1. Formy pracy

– indywidualna,

– grupowa.

  1. Środki dydaktyczne:

– zdjęcia i krótkie opisy sławnych osób niepełnosprawnych wraz z opisami ( Lionel Messi – autyzm – piłkarz, Oscar Pistorius – biegacz bez nóg, Jan Mela – stracił lewe podudzie i prawe przedramię – podróżnik, Amy Purdy – nie ma nóg – jeździ na snowboardzie, brała udział w „Tańcu z gwiazdami, Winnie Harlow – modelka – choruje na bielactwo, Stephen Hawking – geniusz nauki – całkowicie sparaliżowany, Ludwig van Bethowen – kompozytor – nie słyszał).

– fragment filmiku z eksperymentem Clarka

– krzesło,

– kartki papieru,

– ołówki.

– Test: Czy jestem osobą tolerancyjną.

  1. Małżeństwa powinny dobierać się według zasady podobieństwa, rasy, wyznania, lub warstwy społecznej.
  2. Niskie czoło świadczy o miernej inteligencji.
  3. W ramach jednego państwa powinni żyć ludzie jednej narodowości.
  4. Za zabójstwo należy karać śmiercią.
  5. Blondynki są delikatniejsze od brunetek.
  6. Kobiety są mniej inteligentne niż mężczyźni.
  7. Chłopi są uparci.
  8. Wszyscy Cyganie kradną.
  9. Rosjanie to jedna wielka mafia.
  10. Szkoci są skąpi.
  11. Francuzi to lekkoduchy.
  12. Włosi lubią śpiewać i tańczyć.

 

  1. Przebieg zajęć:

Powitanie. Wprowadzenie do tematu. Nauczyciel pyta uczniów, czy są tolerancyjni. Czym jest tolerancja? Jakie zachowania i postaw są akceptowalne. Przykład:, co zrobić w sytuacji, gdy pijany kierowca chce jechać samochodem, co w sytuacji, gdy, ktoś nie chce śpiewać kolęd z powodu innego wyznania, itp. Dyskusja, czy takie zachowania należy akceptować, co robić w w/w sytuacjach.

Nauczyciel podaje kilka przykładów –  stereotypów, np. Cyganie kradną. Uczniowie sami dochodzą do tego, że zdania wypowiedziane przez nauczyciela są stereotypami. Prezentacja filmiku z eksperymentem Clarka, omówienie.

Nauczyciel prezentuje uczniom pustą białą kartkę, uczniowie mają sobie wyobrazić, że jest to nowy uczeń. Sami wymyślają dla niego imię oraz rodzaj niepełnosprawności. Tworzą historyjkę, w której uczeń nie jest akceptowany przez klasę, wymieniają negatywne komentarze pod jego adresem. Przy każdym negatywnym zdaniu, nauczyciel coraz bardziej zgniata kartkę. W końcowej części historii uczeń znajduje przyjaciela i znów jest szczęśliwy. Nauczyciel rozwija kartkę. Zadaję pytanie- czy po całej historii uczeń (kartka) jest taki sam? Wyciągnięcie wniosków, że każde negatywne zdarzenie, przejaw braku tolerancji, nawet pomimo szczęśliwego zakończenia zostawia ślad na zawsze.

Każdy uczeń dostaje zdjęcie i krótką notkę z życiorysu sławnej osoby niepełnosprawnej, po zapoznaniu się z materiałem, prezentuje grupie swoje zdjęcie i opis. Dyskusja na temat, tego, że żaden rodzaj niepełnosprawności nie wyklucza realizacji swoich marzeń.

Nauczyciel stawia na środku sali krzesło, uczniowie kolejno podchodzą do krzesła, siadają przed nim i próbują na nie usiąść bez użycia siły nóg. Omówienie odczuć uczniów.

Uczniowie dostają kartki i ołówki ich zadaniem jest narysować rysunek bez użycia rąk, po skończonej pracy uczniowie prezentują grupie swoje rysunki i mówią, co miały przedstawiać.

Przeprowadzenie testu na tolerancji, krótkie omówienie, wybranych pytań.(test zamieszczono wyżej – w pozycji: środki dydaktyczne).

Nauczyciel rysuje koło na tablicy we wnętrz wpisuje „dobra klasa”, uczniowie wymieniają wartości, jakie chcieliby, aby były w ich klasie. Nauczyciel hasała uczniów zapisuje w postaci promieni wokół koła. Nauczyciel zwraca uwagę, aby tymi zasadami kierowali się w klasie, ale także w kontaktach z innym osobami.

Na zakończenie każdy uczeń pisze list do kolegi, który spotyka się w szkole z szykanami i brakiem tolerancji.

Po zebraniu prac nauczyciel dziękuje uczniom za zajęcia i krótko podsumowuje omawiany temat.

autorka: Marika Szmaj

Reklamy

Moda na … myślenie wizualne

Z myśleniem wizualnym spotkałam się po raz pierwszy dokładnie 14. maja 2016. #KlaudiaTolman zaraziła mnie i moją przyjaciółkę miłością do prostego rysowania, do robienia notatek przy pomocy obrazków, prowadzenia lekcji wizualnie. Ryślenie  – bo tak nazywała to Klaudia odmieniło moje życie. Od tego czasu, tak jak ona staram się podzielić z innymi zaletami myślenia wizualnego. A jest ich sporo. Jako nauczyciel zauważam, że notatki moich uczniów są czytelniejsze. Materiał łatwiejszy do przyswojenia. Jeżeli nauczymy naszych uczniów robić notatki przy pomocy rysunków, będą mieli ułatwioną naukę. Myślenie wizualne uczy organizacji i planowania.

O tych i innych zaletach pisałam razem z Izą na blogu kreatywnej pedagogiki, gdzie robiłyśmy filmiki z podstawowymi elementami myślenia.

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/01/21/kaligrafia-dla-poczatkujacych/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/02/07/od-myslenia-wizualnego-do-mapy-mysli/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/02/22/od-myslenia-wizualnego-do-mapy-mysli-czesc-iii/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/05/19/od-myslenia-wizualnego-do-mapy-mysli-czesc-iv/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/06/05/od-myslenia-wizualnego-do-mapy-mysli-czesc-v/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/06/14/od-myslenia-wizualnego-do-mapy-mysli-czesc-vi-emocje/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2018/07/27/myslenie-wizualne-i-niezwyczajne-notatki/

A teraz na spotkaniach z nauczycielami rozwinęłam ten „pakiecik” i stworzyłam minimum tych elementów, które sprawią, że będziecie mistrzami myślenia wizualnego. Którym chętnie się z wami podzielę. Oczywiście należy poćwiczyć.Jednak gdy dojdziecie do wprawy, zawojujecie świat. Miłego rysowania!



Karty do wydruku:

myślenie wizualne chmurki

myślenie wizualne ikonki

myślenie wizualne ludziki

myślenie wizualne ramki

myślenie wizualne strzałki

myślenie wizualne znaczniki

Pozdrawiam lutowo.

Frau Buda

Recykling intelektualny

W poszukiwaniu czegoś innego, czegoś co byłoby przypadkową, ale przemyślaną wypowiedzią, bawiąc się przy biurku, zaczęłam układać zdania z innych zdań. W tekstach z gazet próbowałam znaleźć ich drugi sens. Okazało się to nie takie łatwe. Szczególnie w języku polskim. W niemieckim lub angielskim szło mi już łatwiej. A wszystko to, przez naszą odmianę.

Wycięłam z gazety kawałek tekstu i w nim podkreślałam wyrazy ołówkiem, aż stworzyłam zdanie lub zdania. Jak już byłam pewna, zakreśliłam je flamastrem. Trudnością jest to, że tekst musi być czytany po kolei, a nie, że wybieramy wyraz z 4 linijki, potem z ósmej by następnie cofnąć się do 6. Na wyrazach musimy się bardzo skupić, wiele razy przeczytać i przemyśleć czy razem stworzą poprawne zdanie. W ten sposób powstaną zdania, powiedzenia a nawet wiersze.

Jest to bardzo dobre ćwiczenie dla licealistów. Na rozgrzewkę, powtórzenie, zakończenie zajęć.

Gorąco polecam na ten zimowy czas.

Frau Buda

Kalendarz adwentowy po raz IV

Blog żyje swoim życiem, lata lecą i pojawiają się cykle, stałe elementy. Już za niedługo grudzień, więc zaczynamy tematy świąteczne. Jednym z nich jest kalendarz adwentowy – stałych element na moim blogu.

Pierwszy był bardziej dla nauczycieli wychowawców  – https://fraubuda.wordpress.com/2016/11/10/piornikowy-kalendarz-adwentowy/

Drugi dla nauczycieli języków obcych  –

https://fraubuda.wordpress.com/2016/11/10/piornikowy-kalendarz-adwentowy/

Trzeci dla przyjaciół i bliskich, chociaż nie zabrakło elementu językowego –

https://fraubuda.wordpress.com/2017/11/25/zadaniowy-kalendarz-adwentowy/

Dzisiaj czas na czwarty kalendarz, który będzie w formie LEPORELLO, czyli książeczki harmonijki.

Przygotowując ten kalendarz miałam na celu, by moi uczniowie ćwiczyli samodzielnie czytanie ze zrozumieniem, nauczyli się sporej ilości słówek oraz poprawnego pisania dat. A wszystko to w bardzo regularnych odstępach.

Napisałam 24 krótkie teksty o świętach lub zimie. Zostawiłam pod nimi miejsce na rysunek, a na samym dole umieściłam słówka kluczowe. Wszystko drukowałam w formacie A7. Uczniowie dostali pasek brystolu i pozaginali go w harmonijkę na szerokość kartki A7. Co lekcję, dostawali po jednej, po dwie, ewentualnie po 3 karteczki. W zależności jak często się spotykaliśmy. Wystarczyło im dosłownie 5 min, by odczytać tekst i uzupełnić słowniczek. Oczywiście sprawdzaliśmy również czy pamiętają poprzednie. W domu mogli narysować lub wykleić sobie do tego ilustrację. I tak z lekcji na lekcję, aż do świąt powstawały nowe leporella. Zrobiłam takie kalendarze w 4 klasach. Za każdym razem wprowadzałam niewielkie modyfikacje. Realizacja tego pomysłu przyniosła bardzo duże efekty – dzieci szybko uczyły się nowych rzeczy przy niewielkim nakładzie pracy.

Dla germanistów mam gotowe teksty. Dla anglistów … no cóż … może po poniedziałku coś się pojawi.

wszystkie karty do druku: Adventskalender po raz 4

Jednak dla tych, co nie mogą się doczekać mam inną propozycję: podzielcie klasę na grupy i rozdajcie tematy. Każda grupa niech napisze 3, 4 zdania na dany temat. Wybierze 4 do 5 kluczowych słówek i wspólnie stwórzcie adwentowe leporello.

 

Lista tematów do adwentowego leporello:

  1. Kalendarz adwentowy
  2. Wieniec adwentowy
  3. Co można robić zimą?
  4. Trzej Królowie
  5. Najwyższa góra w Niemczech.
  6. Mikołajki
  7. Sylwester w Niemczech.
  8. Pogoda w zimie.
  9. Ubrania zimowe.
  10. Choinka – piosenka
  11. Gdzie można w Niemczech jeździć na nartach.
  12. Żłóbek
  13. Życzenia świąteczne
  14. Jarmark bożonarodzeniowy
  15. Cicha noc, święta noc
  16. Ozdoby choinkowe
  17. Bałwan
  18. Choinka
  19. Czas adwentu
  20. Prezenty
  21. Sporty zimowe
  22. Nowy Rok
  23. Zima
  24. Wigilia

Zadanie nie na jedną i nie na dwie lekcje. Ale cóż tam, przecież czas na tematy świąteczne można uznać za otwarty.

W przygotowaniu tych tekstów pomagała mi moja studentka, której gorąco dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

Was również pozdrawiam już trochę grudniowo.

Frau Buda

Zręczność i uwaga

Prosta w wykonaniu, prosta w użyciu gra na zręczność i uwagę. Można wykorzystać ją jako zabawkę w młodszych klasach, na świetlicy lub jako pomoc dydaktyczną.

Na lekcjach języka obcego używam jej do powtarzania liczb.

Każdy dostaje swój „kubeczek”, do którego przywiązany jest koralik lub guzik. Liczę głośno i powoli do dwudziestu, a uczniowie równo z moim liczeniem próbują złapać koralik do „kubeczka”. Oczywiście rzadko się zdarza, żeby dzieci trafiły 20 razy na 20 prób, dlatego pytam się ile razy trafili. W ten sposób powtarzamy słownictwo. Sprawdza się w swojej prostocie. Pomoc edukacyjna bardzo wytrzymała i efektywna. Przyjemniej jest w taki sposób powtórzyć liczby niż monotonnie mówić je za nauczycielem.

Jest to również dobry sposób, na trochę ruchu podczas lekcji, którego nasze dzieci przecież bardzo potrzebują.

Wykonanie jest równie proste, co sama gra. Instrukcja na załączonym obrazku.

PS Po niemiecku nazywam to Fangbecher, a jaką polską nazwę byście zaproponowali?

Pozdrawiam jeszcze jesiennie

Frau Buda